در ماجرای عشق، بعضی ها واقعا عاشقند و پاکباخته. اما کسان دیگر که تعدادشان هم بیشتر است، سعی دارند که عاشق بودن را بازی کنند. یعنی بازیگرند. و اتفاقا خیلی هاشان هم در بازی شان موفقند. یعنی با تمام وجود بازی می کنند انگار که مجنون دوران خود هستند. نه اینکه بخواهند کسی را فریب بدهند، اتفاقا تمام همتشان را هم بکار می بندند تا بتوانند عاشقی کنند. فقط موضوع این است که این آدمها در حال بازی هستند. عشق را همانطور که در کتابها و شنیده ها و دیده ها شناخته اند ، می شناسند و سعی می کنند که همانی باشند که شناخته اند. مثل عاشق ها سعی می کنند تا از خود گذشتگی کنند، مهر و محبت به خرج می دهند و دوست داشته باشند. اما باز هم نباید فراموش کرد که آنها عاشق نیستند.

نکته در اینجاست که عشق در هر فرد با تمام افراد دیگر متفاوت است. یعنی شیوه ی عاشقی هر کسی با تمام عاشق های قبل و بعدش فرق دارد، آن هم فرق اساسی ! برای همین است که پای قصه ی هر عاشق دلسوخته ای که می نشینی، احساس نمی کنی که تکراری و کسل کننده است. ( کز هر زبان که می شنوم نا مکرّر است)

آدم اگر واقعا عاشق شده باشد، اختیار از دست خودش خارج می شود و کارهایی می کند که اصولا منطق و دلیل خاصی جز حس دوست داشتن پشت آن نیست. در تمام لحظه ها طوری رفتار می کند که طرف مقابلش را راضی و خشنود نگه دارد. ( رشته ای بر گردنم افکنده دوست ، می کشد هرجا که خاطرخواه اوست) کاری هم به نصیحت ناصحان و موعظه واعظان و ملامت ملامتیان و سرزنش سرزنشگران ندارد. البته با تمام وجود دلش می خواهد که بتواند حرف ها را آویزه ی گوش کند و حتی تصمیم به عمل کردن به آنها هم می گیرد، اما...

 همین که چشمش به قامت یار و چشم دلدار بیفتد، عقل معاش از کف می دهد و آن کاری را می کند که در همان لحظه دلش فرمان می دهد. (دل و دین و عقل و هوشم همه را به باد دادی) خلاصه اینکه استاد و راهبر این راه دلشان است و بس.

****

اما آنهایی که عشق را بازی می کنند ، با هدایت عقل قصد پاگذاشتن در این راه را دارند. عقل شان است که می گوید چه کاری انجام بدهند و چه کاری را نکنند. به همین خاطر هم هست که حتی ایثار و از خودگذشتگی شان با اینکه زیباست اما به دل نمی نشیند.  حرف های عاشقانه شان هم آنچنان حسی را در آدم برنمی انگیزد حتی اگر حرف های نو و جمله های بدیع به زبان بیاورند. غافل اند که مرکب عقل توان پیمودن این راه ناشناخته و پر فراز و نشیب  را ندارد. عقل از روی احتیاط و حساب گری همان مسیری را طی خواهد کرد که دیگران و پیشینیان، تجربه کرده اند و روشن تر از سایر راه هاست. پس عشق این آدمها هیجانی با خود ندارد. سرد است.

این آدمها عشق را همانطور که آموخته اند به اجرا می گذارند. حرف های عاشقانه می زنند، هدیه می خرند، می خندند، بوسه می دهند و می گیرند و... اما هیچ کار عجیبی از آنها سر نمی زند.

برای خیلی ها مهم است و دلشان می خواهد که در عشق گرفتار این گروه از آدمها نشوند. چون چنگی به دلشان نمی زند و در درازمدت احساسی برایشان ایجاد نمی کند. می خواهند که دوران عاشقی که شاید شیرین ترین دوران زندگی است، عجیب ترین و بی نظیر ترین هم باشد.

.

.

.

.

آدمهایی که بازیگر عشق هستند، ممکن است در طول بازی شان کم کم به عشق حقیقی گرایش پیدا کنند. از آن پوسته و عقل و منطق خارج شده و دلی برای به دریا زدن بدست بیاورند. البته این به قدرت جذب و نیروی عشق در طرف مقابل برمی گردد که تا چه حد بتواند عقل را در او خنثی و دلش را بیدار کند.

.

.

.

.

تلخ ترین جای قصه اینجاست که بازیگران عشق اگر در طول ماجرا تحولی نداشته باشند و تغییری نکنند، در پایان قصه، براحتی برای رفتن به خانه آماده می شوند. گریم هایی را که داشته اند را پاک می کنند، لباس های خودشان را دوباره می پوشند، تاکسی خبر می کنند، با همه خداحافظی می کنند، ( حتی با طرف مقابل) صندلی عقب می نشینند . سیگاری به گوشه ی لب شان می گذارند و به خانه می رسند. شب در رختخواب کمی هم دلشان برای حوادث آن قصه تنگ می شود.

اما

.

.

.

خودشان را برای بازی در قصه ی بعد آماده می کنند.

نمی دانم ...

حال آیا واقعا عاشق هستیم؟!!

ازجان طمع بریدن آسان بود و لیکن
                                                  از دوستان جانی مشکل توان بریدن                                   

خدایا ما را از عاشقان حقیقی قرار ده!(لطفا آمین بگویید!!!)